18.05.2026.
Umro je Veljko Barbieri
Splitski pisac tretirao je gastronomiju, u svom veoma bogatom opusu, kao deo kulturne istorije jednog prostora
screenshot: Youtube/Makarska televizija
Hrvatski pisac Veljko Barbieri umro je u 76. godini. Ostaće zapamćen u prozi i publicistici kao autor duboko posvećen gastronomskom nasleđu regiona.
Da je tokom duge karijere napisao samo Epitaf carskog gurmana, Veljko Barbieri ostao bi zapamćen kao pisac koji je u jednom delu uspeo da spoji erudiciju, ljubav prema hrani, ljubav prema istoriji i otpor prema totalitarizmu - a da je napisao samo seriju knjiga Kuharski kanconijer, Mediteran i Dalmacija bi ga slavili kao vrednog hroničara primorskog gastronomskog nasleđa. No, opus mu je bio mnogo veći - tokom višedecenijske karijere pisao je romane, pripovetke, eseje, putopise, dramske tekstove, ali je široj publici postao posebno poznat kao autor koji je gastronomiju tretirao kao deo kulturne istorije jednog prostora.
Rođen je 14. maja 1950. godine u Splitu, a školovao se u Zagrebu, gde je završio Klasičnu gimnaziju i studirao filozofiju i španski jezik na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Zagrebu. Klasično obrazovanje i velika radoznalost kod njega su stvorili jedinstven kreativni amalgam: pripadao je retkom krugu autora koji su o hrani pisali kao o civilizacijskom fenomenu. U njegovom radu svaki obrok ujedno je bio i priča o migracijama, trgovini, osvajačima, religiji, o porodičnom nasleđu i malim, ali važnim ritualima svakodnevice.
Na prostoru bivše Jugoslavije ostavio je prepoznatljiv trag kao pisac koji je pokazao da gastronomija može biti ozbiljna književna i kulturna tema. Među njegovim zapaženim delima su i prozne zbirke 134 male priče o hrani, 100 mitova o hrani i Priča o dalmatinskoj kuhinji, kao i romani Priča o gospodinu Zaku, Zatvor od oleandrova lišća, Trojanski konj, Epitaf carskog gurmana i Odisejev erotikon. Pored drugih dela, godine 2006. objavio je i roman Dioklecijan, romantizovanu biografiju rimskog cara čija palata čini jezgro njegovog rodnog Splita, grada čiju gastronomiju i kulturu je slavio do kraja života.
Da je tokom duge karijere napisao samo Epitaf carskog gurmana, Veljko Barbieri ostao bi zapamćen kao pisac koji je u jednom delu uspeo da spoji erudiciju, ljubav prema hrani, ljubav prema istoriji i otpor prema totalitarizmu - a da je napisao samo seriju knjiga Kuharski kanconijer, Mediteran i Dalmacija bi ga slavili kao vrednog hroničara primorskog gastronomskog nasleđa. No, opus mu je bio mnogo veći - tokom višedecenijske karijere pisao je romane, pripovetke, eseje, putopise, dramske tekstove, ali je široj publici postao posebno poznat kao autor koji je gastronomiju tretirao kao deo kulturne istorije jednog prostora.
Rođen je 14. maja 1950. godine u Splitu, a školovao se u Zagrebu, gde je završio Klasičnu gimnaziju i studirao filozofiju i španski jezik na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Zagrebu. Klasično obrazovanje i velika radoznalost kod njega su stvorili jedinstven kreativni amalgam: pripadao je retkom krugu autora koji su o hrani pisali kao o civilizacijskom fenomenu. U njegovom radu svaki obrok ujedno je bio i priča o migracijama, trgovini, osvajačima, religiji, o porodičnom nasleđu i malim, ali važnim ritualima svakodnevice.
Na prostoru bivše Jugoslavije ostavio je prepoznatljiv trag kao pisac koji je pokazao da gastronomija može biti ozbiljna književna i kulturna tema. Među njegovim zapaženim delima su i prozne zbirke 134 male priče o hrani, 100 mitova o hrani i Priča o dalmatinskoj kuhinji, kao i romani Priča o gospodinu Zaku, Zatvor od oleandrova lišća, Trojanski konj, Epitaf carskog gurmana i Odisejev erotikon. Pored drugih dela, godine 2006. objavio je i roman Dioklecijan, romantizovanu biografiju rimskog cara čija palata čini jezgro njegovog rodnog Splita, grada čiju gastronomiju i kulturu je slavio do kraja života.
